آن پیک نامور که رسید از دیار دوست                آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

خوش می‌دهد نشان جلال و جمال یار             خوش می‌کند حکایت عز و وقار دوست

دل دادمش به مژده و خجلت همی‌برم             زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست

شکر خدا که از مدد بخت کارساز                      بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار                    در گردشند بر حسب اختیار دوست

گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند               ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح           زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست

ماییم و آستانه عشق و سر نیاز                       تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست
دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک          منت خدای را که نیم شرمسار دوست