روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر                             پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر

در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغ                              بر سر کشته خویش آی و ز خاکش برگیر

ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرش                           در غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر

چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باک                           آتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گیر

در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص                      ور نه با گوشه رو و خرقه ما در سر گیر

صوف برکش ز سر و باده صافی درکش                          سیم در باز و به زر سیمبری در بر گیر

دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش                بخت گو پشت مکن روی زمین لشکر گیر

میل رفتن مکن ای دوست دمی با ما باش                     بر لب جوی طرب جوی و به کف ساغر گیر

رفته گیر از برم و زآتش و آب دل و چشم                       گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گیر

حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را                               که ببین مجلسم و ترک سر منبر گیر