نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر                                 هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر

ز وصل روی جوانان تمتعی بردار                                    که در کمینگه عمر است مکر عالم پیر

نعیم هر دو جهان پیش عاشقان به جوی                      که این متاع قلیل است و آن عطای کثیر

معاشری خوش و رودی بساز می‌خواهم                        که درد خویش بگویم به ناله بم و زیر

بر آن سرم که ننوشم می و گنه نکنم                             اگر موافق تدبیر من شود تقدیر

چو قسمت ازلی بی حضور ما کردند                               گر اندکی نه به وفق رضاست خرده مگیر

چو لاله در قدحم ریز ساقیا می و مشک                        که نقش خال نگارم نمی‌رود ز ضمیر

بیار ساغر در خوشاب ای ساقی                                     حسود گو کرم آصفی ببین و بمیر

به عزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار                             ولی کرشمه ساقی نمی‌کند تقصیر

می دوساله و محبوب چارده ساله                                 همین بس است مرا صحبت صغیر و کبیر

دل رمیده ما را که پیش می‌گیرد؟                                  خبر دهید به مجنون خسته از زنجیر

حدیث توبه در این بزمگه مگو حافظ                              که ساقیان کمان ابرویت زنند به تیر