غلام نرگس مست تو تاجدارانند                                    خراب باده لعل تو هوشیارانند

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز                                  و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند

ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر                                  که از یمین و یسارت چه سوگوارانند

گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین                             که از تطاول زلفت چه بی‌قرارانند

نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو                        که مستحق کرامت گناهکارانند

نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس                      که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من                  پیاده می‌روم و همرهان سوارانند

بیا به میکده و چهره ارغوانی کن                                    مرو به صومعه کان جا سیاه کارانند

خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد                                که بستگان کمند تو رستگارانند