غلام نرگس مست تو تاجدارانند خراب
باده لعل تو هوشیارانند
تو
را صبا و مرا آب دیده شد غماز و
گر نه عاشق و معشوق رازدارانند
ز
زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر که
از یمین و یسارت چه سوگوارانند
گذار
کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین که
از تطاول زلفت چه بیقرارانند
نصیب
ماست بهشت ای خداشناس برو که
مستحق کرامت گناهکارانند
نه
من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس که
عندلیب تو از هر طرف هزارانند
تو
دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من پیاده
میروم و همرهان سوارانند
بیا
به میکده و چهره ارغوانی کن مرو
به صومعه کان جا سیاه کارانند
خلاص
حافظ از آن زلف تابدار مباد که
بستگان کمند تو رستگارانند
