یا رب سببی ساز که یارم به سلامت                 بازآید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفرکرده بیارید                        تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند                  آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن                 فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق          ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا                      کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی              بر می‌شکند گوشه محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم                 بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ                    پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت