ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش                          بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم                            آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش

دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرود                     گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش

کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو                            بسیار تندروی نشیند ز بخت خویش

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد                بگذر ز عهد سست و سخن‌های سخت خویش

وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون                            آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش

ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام                                جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش