در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش                             حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش

صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست                       تا دید محتسب که سبو می‌کشد به دوش

احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان                        کردم سؤال صبحدم از پیر می فروش

گفتا نه گفتنیست سخن گر چه محرمی                         درکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش

ساقی بهار می‌رسد و وجه می نماند                               فکری بکن که خون دل آمد ز غم به جوش

عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار                          عذرم پذیر و جرم به ذیل کرم بپوش

تا چند همچو شمع زبان آوری کنی                                پروانه مراد رسید ای محب خموش

ای پادشاه صورت و معنی که مثل تو                             نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش

چندان بمان که خرقه ازرق کند قبول                             بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش