گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود                               تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است                              حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض                                           ور نه هر سنگ و گلی لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش                              که به تلبیس و حیل دیو مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و امید که این فن شریف                                     چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود

دوش می‌گفت که فردا بدهم کام دلت                                      سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی تو را                                       تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود

ذره را تا نبود همت عالی حافظ                                                  طالب چشمه خورشید درخشان نشود