دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود                           تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی                            جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می‌دانست                            و آتش چهره بدین کار برافروخته بود
گر چه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم                        که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین دل                      در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت                  الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد                           آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ                  یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود؟