شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند                                که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه                             هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند

جفا نه پیشه درویشیست و راهروی                                          بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم                                        شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا                                          هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبه دلبری شکسته شود                                           چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم                                              نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب                                         که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتی حافظ                                          که عاشقان ره بی‌همتان به خود ندهند