مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند                                     که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

کمال سر محبت ببین نه نقص گناه                                           که هر که بی‌هنر افتد نظر به عیب کند

ز عطر حور بهشت آن نفس برآید بوی                                        که خاک میکده ما عبیر جیب کند

چنان زند ره اسلام غمزه ساقی                                                  که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است                                      مباد آن که در این نکته شک و ریب کند

شبان وادی ایمن گهی رسد به مراد                                           که چند سال به جان خدمت شعیب کند

ز دیده خون بچکاند فسانه حافظ                                              چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند