دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند                           واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند                                 باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی                      آن شب قدر که این تازه براتم دادند

بعد از این روی من و آینه وصف جمال                          که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب                     مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده این دولت داد                        که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد                        اجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود                            که ز بند غم ایام نجاتم دادند