دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس                              نسیم روضه شیراز پیک راهت بس

دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش                             که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه دل                               حریم درگه پیر مغان پناهت بس

به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌نوش                       که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس

زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن                                صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد                               تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم                              ز رهروان سفرکرده عذرخواهت بس

به منت دگران خو مکن که در دو جهان                         رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ                        دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس