بیا و کشتی ما در شط شراب انداز                                 خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی                               که گفته‌اند نکویی کن و در آب انداز

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا                                 مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زان می گلرنگ مشک بو جامی                                 شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم تو نیز لطفی کن                          نظر بر این دل سرگشته خراب انداز

به نیمشب اگرت آفتاب می‌باید                                     ز روی دختر گلچهر رز نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند                               مرا به میکده بر در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت                       به سوی دیو محن ناوک شهاب انداز