دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد                        شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید                    تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق                   راه مستانه زد و چاره مخموری کرد

نه به هفت آب که رنگش به صد آتش نرود               آن چه با خرقه زاهد می انگوری کرد

غنچه گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت                      مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد
حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود                عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد